سلام دوستان عزیز سال نو مبارک

خیلی دیر به روز کردم میدونم ببخشید منو

امیدوارم سال خیلی خوبی پیش روتون باشه یه سال خوب و شاد.

اما به قول امیر : از این بهار پیداست امسال سال من نیست.

راستش هنوز شعر جدیدی ننوشتم اما یه کار قدیمی دارم که خیلی دوسش دارم این پست می زارمش تا مثل همیشه از نظرات خوبتون استفاده کنم.

راستی از طرف سهیلا هم سال نو رو تبریک میگم انشاالله پست بعدی با یه شعر خوشگل از سهیلا به روز میکنم.

ریاضی.....

عقربه های ساعتا موازین       

عمود و منطبق رو خط مرگ من  

منو تویه مسئله ایم با دو تا ایکس  

  صورت این مسئله ها رو خط بزن

ریاضیات عشقمون گسسته       

    هندسه ی دو ضلع بی زاویه         

نقطه ی ترسیم دوخط ممتد      

      مکث شروع خطای حاشیه             

ردیف این ترانه بی تو ایکسه    

    تو شب بوسه های تو پرانتز          

شبای کنکور و گزینه ی تو       

   فاصله ی ما دو تا خط قرمز        

حل نشده مونده همه سوالا         

  رفتنت و هیچ رقمی نفهمید           

تقلبی رسوندمت به تقدیر          

 اما یکی برگه ی من رو دزدید     

 سلام دوستای عزیز این پست می خوام یه دو بیتی از حامد عسگری و یه ترانه از خودم براتون بزارم(ویه جمله که نمی دونم از کیه) و منتظر نظراتون هم هستیم همچنان .

اندیشیدن به پایان حضورش را تلخ می کند  بگذار پایان تو را غافلگیر کند درست مانند آغاز.

   دو بیتی حامد عسگری..

     باران که گرفت غربتم را شستم

                                    دلتنگی تلخ عزلتم را شستم

    یک شب تو به خواب من مرا بوسیدی

                                    یک هفته بعد صورتم را شستم

    و ترانه خودم(آزیتا)

قصه زمستون توی نگاهت                        

      دستای تو همیشه سرد سرده

از وقتی که یادم میاد قصه هات                      

   چشمای قصه گورو تر می کرده

تو مرد قصه های جا مونده ای                      

    لای چادر نماز مادر بزرگ

هیچوقت نخواس قصه تو باور کنم              

        چشمای نیمه باز مادر بزرگ

قصه ی تو خواب شبای من بود                  

       انقد مامان بزرگ واسم گفته بود

گوشه چادرش همیشه تر بود                       

     اون چادر سفید و زردو کبود

مامان بزرگ یه روزی عاشقت بود                

     تو شاه قصه ای که کیش و مات

بازی همیشه اشکنک نداره                      

         مامان بزرگ همیشه چش براته

سلام دوستای عزیز مرسی که به ما سر می زنید .

چند وقتی نبودیم و به روز نشدیم شرمنده انشا الله جبران می کنیم .

دوباره اعتراز کن                        به سوژه های عادی

دوباره خنجر بکش                       رو آدمای مادی

دنیای واژگونو                            بکش رو این ترانه

جای همه حرف بزنن                    اما نه عاشقانه

از واژه ی حقیقت                        تصویر تازه بردار

جای نفس کشیدن                         یه چوبه ی دار بزار

دنیای بچه هارو                          خاکستری رنگ بکش

جای زمین بازی                          یه میدون جنگ بزار

واسه سقوط آدم                          یه جای خالی بزار

فراری شو از این شعر                 وقت سقوط بشمار

چشماتو رو هم بزار                    فک کن که خوابت میاد

این ترس و این ترانه                   فک کن یه فرصت می خواد

دنیای ایده آل و                          وصل کن به آخر خط

تموم شد این ترانه                      نقطه ... فقط یه فرصت

مشق دلتنگی چشمای منو

نرو نه تنها به جاده ها نزن

پاره پاره می کنن پیرهنتو

تو ترانه های من نفس بکش

بزار این شاعره قدیسه بشه

تو که گم شدی به ما نمی رسی

اگه باشی غصه پا پس می کشه

تو یه دریا آرزو

توی چاهی که پر از غصه و دردو حسرته

به برادر کشی اعتنا نکن

این خیانت واسه من فراتر از یه عادته

من یه زن من یه زلیخای دیگم

که تو یوسف ترانه ها بشی

پیرهنت رو پاره پاره میکنم

تا عزیز مصر قصه ها بشی

    شده مثه یه سراب احمقانه

   من ازت دور شدم اما خیلی وقته                      

   رد پاتو جا گذاشتی رو ترانه

   برو از دلم جدا شو ای غریبه                            

    من شبم تو دم دمای این سپیده

     من و تو دو خط ممتد سیاهیم                       

     که خدا بین ستاره ها کشیده

     شب و از طلوعه فردا با خبر کن                        

     کاری کن تنم دوباره جون بگیره

     شاید این نفس دوباره بر نگرده                        

     پای تردید چشای تو بمیره

    خیلی احمقانه عاشقت شدم من                    

     دلم از حماقت خودم میگیره

     تو مثه عقربه ی گیج یه نفرین                  

    که تو ساعتای دیواری اسیره  

    من مجازات قسم های تو بودم                    

    توی ابهام بزرگترین گناهت

    منو تو بی راهه های شک و تردید                 

    جا گذاشتی تو با آخرین نگاهت

نه ردی ازتو نه یه عاشقانه

تو که نگات یخ می زنه دوباره     

کجا بگردم دنبال ترانه

تو سردی این شبارو میفهمی             

میفهمی که پا تو کجا میذاری

توروی قلبم روی این گریه ها            

پا تو داری رو حرف ما میذاری

وقتی که عادت می کنم پس نزن           

اینجا هوا یخ می زنه خدارم

نه ردی از تو نه بت یخ زده             

دنبال تو همیشه کم می یارم

تقصیر تو نیست تو همون جا بمون       

این برفا رد پاهاتو پوشونده

نه تو همون دیونه ی شبایی             

دلت دوباره یخ زده نمونده

من که اسیر فصل طاعونیتم         

تو هم نخواستی پای من بسوزی

باشه نمون مترسک یخ زده         

بدون ولی پیدا می شی یه روزی